Wat maakt dat iemand kiest voor een job in de palliatieve zorg? Voor Linda begon het met het gevoel dat zorg niet stopt wanneer genezing niet meer mogelijk is. Sinds 2003 werkt ze bij Pallion. Meer dan twintig jaar later staat ze nog altijd met twee voeten in de patiëntenzorg. En al die ontmoetingen hebben ook haar eigen kijk op het leven veranderd.
“Er kan nog heel veel gedaan worden”
Voor Linda Symons begon het verhaal toen ze nog thuisverpleegkundige was bij het Wit-Gele Kruis. Ook daar kwam ze in contact met mensen in een palliatieve situatie.
Ze merkte dat patiënten en hun naasten, wanneer genezing niet meer mogelijk is, te vaak de boodschap krijgen dat er niets meer gedaan kan worden. Maar als we verder kijken dan de ziekte en het medische, klopt die uitspraak niet. Er kan nog zóveel gedaan worden. Net op die momenten is palliatieve zorg enorm belangrijk.
“Ik heb gekozen voor dit werk omdat ik voelde dat er nog zoveel kan gedaan worden, ook als patiënten en hun naasten de boodschap krijgen dat er niets meer kan gedaan worden. De focus ligt heel vaak op het medische, terwijl er nog zoveel andere dingen belangrijk zijn in iemands leven.”
Een van haar eerste ervaringen met een palliatieve patiënt liet een blijvende indruk na. De familie stond open voor gesprek en had nood aan een luisterend oor, aan iemand die tijd maakte in deze voor hen heel moeilijke periode. Daar voelde Linda dat ‘zorgen voor’ verder gaat dan alleen de fysieke zorg.
Ook op sociaal en psychologisch vlak en bij vragen rond zingeving kan er nog veel ondersteuning geboden worden. Wat houdt iemand bezig? Waar maakt iemand zich zorgen over? Welke mensen en relaties zijn belangrijk? En wat geeft betekenis of houvast in deze periode?
“Die man heeft mij heel veel geleerd. Ik voelde: ik zou hier zo graag meer kunnen betekenen. Ik voelde ook dat ik hen heel veel kon bieden, dat ik heel veel voor hen kon doen en er voor hen kon zijn wanneer zij dat nodig hadden. Toen voelde ik heel sterk: dit wil ik.”
De vacature die bleef hangen
Rond die periode kwam een vacature bij Pallion op haar pad.
Ga ik dat wel kunnen? Is werken in palliatieve zorg niet te zwaar? Ben ik hier wel klaar voor? De onzekerheid en twijfels zorgden ervoor dat de vacature thuis een tijdje op het prikbord bleef hangen.
“Na heel wat weken zei mijn man: ‘Ga je daar nu naar blijven staren? Of ga je misschien toch durven solliciteren?’ Dit zetje had ik nodig om de sprong te durven wagen. En ondertussen werk ik nog steeds bij Pallion.”
Zo begon Linda in 2003 bij Pallion.
Met twee voeten in de patiëntenzorg
Meer dan twintig jaar later gaat Linda nog altijd naar patiënten en families doorheen Limburg.
“Ik ben één van de deskundigen binnen Pallion en sta dagelijks met twee voeten in de patiëntenzorg”
Linda heeft ondertussen in haar loopbaan veel patiënten en gezinnen ontmoet. Elk met een eigen verhaal, eigen zorgen en een eigen manier om met ziekte en afscheid om te gaan. En net dat blijft haar raken. Ook na al die jaren wordt het nooit routine. Ze ziet telkens opnieuw hoe mensen, zelfs in een heel moeilijke periode, hun eigen manier vinden om verder te gaan. Soms zit die kracht in een gesprek, soms in samenzijn of gewoon in nabijheid. Iedereen doet dat op zijn eigen manier.
Linda combineert het begeleiden van patiënten onder andere met het geven van vormingen. Ook daar deelt ze haar passie voor gepaste palliatieve zorg: zorg die aansluit bij wat de patiënt en zijn of haar naasten nodig hebben.
Eerst luisteren, dan zoeken wat nodig is
Een begeleiding begint voor Linda niet met een standaardantwoord.
Wanneer een hulpvraag binnenkomt, wordt die afgestemd met de betrokken zorgverleners, de patiënt en de familie. Daarna begint het zoeken.
Wat hebben deze mensen nodig?
En vooral: luisteren.
“Tijdens zo’n bezoek probeer ik goed te luisteren naar wat hun bezorgdheden zijn, wat voor hen belangrijk is. Er zit veel waarde in horen en voelen wat er tussen de regels door wel of net niet gezegd wordt. Op een gepaste manier informeren, maar vooral oprecht actief luisteren zijn noodzakelijk. Het is telkens een zoektocht naar wat mensen nodig hebben, van elkaar en van hulpverleners.”
Wat de ene patiënt nodig heeft, hoeft helemaal niet te passen bij de volgende. Daarom vertrekt Linda niet vanuit een vast aanbod of een standaardoplossing. Ze kijkt eerst naar de persoon en de familie voor haar. Wat speelt er bij hen? Waar hebben ze vandaag nood aan? En wat kan zij vanuit haar rol betekenen? Zo krijgt elke begeleiding een andere invulling, afgestemd op wat die patiënt en zijn of haar omgeving nodig hebben.
Een stukje van de weg meegaan
Wanneer Linda probeert uit te leggen wat haar rol precies is, gebruikt ze een beeld dat goed bij haar manier van werken past.
Een gids.
Of een compagnon de route: iemand die mee op weg gaat.
“Wat ik probeer te doen, is een gids zijn, een ‘compagnon de route’, iemand die met hen mee stapt, met het kind, met de jongere, met de volwassene, om deze moeilijke route te kunnen volbrengen met alles wat ze nodig zouden hebben.”
“Ik denk dat ik een rijker leven heb gekregen”
Wat doet meer dan twintig jaar werken met patiënten en families met jezelf?
Linda hoeft daar niet lang over na te denken.
“Ik denk dat ik een rijker leven heb gekregen door deze job. Die kan op momenten echt wel heel zwaar zijn, maar ik ben anders in het leven gaan staan. Wat ik belangrijk vind, zijn momenten van samenzijn, van gezelligheid, van de kleine dingen. Het zit hem niet in grootse dingen, maar gewoon in verbonden zijn met mensen.”
Dat betekent niet dat Linda plots een heel ander mens is geworden.
Ze danst nog graag, lacht veel, geniet van het leven samen met haar gezin, familie en vrienden.
Maar haar werk heeft wel veranderd waar ze waarde aan hecht.
“Ik denk dat ik dezelfde Linda ben gebleven, maar andere dingen belangrijk vind en kracht haal uit andere dingen. Ik ben veel sneller tevreden. Ik hecht waarde aan andere dingen, stel verbondenheid voorop en kan meer genieten van de natuur en van samenzijn”
En soms zit dat belangrijke in iets heel kleins.
“Een beetje vertragen en kunnen samenzijn met de mensen die je graag ziet. Ik haal heel veel uit de kleine dingen van het leven. Een koffietje in het zonneke op mijn terras is voor mij even belangrijk als grootse evenementen. Daarnaast besef ik maar al te goed dat we niet moeten wachten met genieten van het leven. Het kan zomaar veranderen.”
Misschien is dat ook wat werken in palliatieve zorg bijzonder maakt. Je probeert mensen en hun familie te ondersteunen tijdens een kwetsbare periode. Maar al die ontmoetingen kunnen ook veranderen hoe je zelf naar het leven kijkt.
Misschien is palliatieve zorg ook iets voor jou
Raakt Linda’s verhaal iets bij jou? Werk je in de zorg en wil je je verder verdiepen in palliatieve zorg?
Bij Pallion kan je je kennis en vaardigheden stap voor stap verder ontwikkelen.
Basisopleiding palliatieve zorg
Verdiep je basiskennis en leer hoe je patiënten en hun naasten nog beter kan ondersteunen.
👉 Bekijk de opleiding en schrijf je in
Postgraduaat palliatieve zorg
Wil je je verder specialiseren en je expertise in palliatieve zorg verder uitbouwen?
Misschien zet Linda’s verhaal ook jou aan om die volgende stap te zetten.
